Zeytinburnu Kabatas tramvayina binenler muhtemelen bir kac turistle karsilasmislardir, bu turistlerde mutlaka dikkatlerimizi ceken sey yuksek sesle (!) konusmalari ve gulmeleridir.
Suan bir metrodayim ve el isaretleriyle konusan iki gencten birisi kendi sesini duyamadigi ve farkinda olmadigi icin biraz yuksek bir sesle guluyor (kesinlikle cok yuksek bir ses degil) cevredeki insanlarin aninda verdigi tepki donup sesin geldigi yone bakmak oluyor.
Yillardir hukumetler, cevre, kultur, ailenin verdigi “sus” telkinleri damarlarimiza kadar islemis. Susuyoruz. Tersini yapan biri oldugunda sadece bakislarimizla bile sindirebiliyoruz.
Hatta zorunlu olarak askere gonderdigimiz gencecik delikanlilar bizzat kendi askerlerimiz(!) tarafindan olduruluyor, biz yine susuyoruz.
Sehit anneleri artik evladinizin nasil sehit(!) dustugunu sorgulayin diye haykiriyor. Biz yine susuyoruz.
Bu sabir nereye kadar.
Tags: askerlik, millet, sehit, sindirilmek, susmak
